Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Binnenkomen
Een
autistisch meisje van een jaar of veertien zit maar
stil in haar kamer. Geen doorkomen aan voor het
personeel. Geen idee of het ons
CliniClowns
gaat lukken, en wat ze gaan doen...
Haar kamerdeur staat open. De clowns kloppen op haar
deur. Diverse malen. Uiteindelijk kijkt ze even op,
maar reageert verder niet. Terwijl de clowns (hardop)
tegen elkaar fluisteren, lopen ze naar haar bed en
steken hun vingers op. Ze staan daar een paar minuten
met onze armen en vingers omhoog.
Uiteindelijk vraag clown Bram:
Zie je
ons staan?
- Ja.
Zie je
wat we doen?
- Ja.
Wat denk
je dat we doen?
- Ze kijkt
de clowns nietszeggend aan.
We
willen wat vragen. Mogen we wat vragen?
- Ja.
Mag het
echt, dat we je wat vragen?
- Ja.
We
stonden op de deur te kloppen om te vragen of we binnen
mogen komen. Mag dat?
- Stilte.
Mogen we
bij je binnenkomen?
- Ja.
De clowns tegen elkaar:
Hoi, het
mag! Dus wij mogen bij je binnenkomen?
- Ja.
Weet je
wat we doen? Wij gaan weer naar buiten, en als wij dan
beleefd op de deur kloppen, dan zeg jij: “kom
maar binnen”. Want pas als jij het zegt, komen
wij binnen. Vind je dat een goed idee?
- Ja.
Goed dan
gaan we dat nu doen.
Dus gaan de clowns de kamer uit. Ze kloppen op de open
deur. Het meisje kijkt niet. Nog een keer kloppen. Geen
reactie. De clowns gaan weer naar binnen.
Hoorde
je ons kloppen?
- Ja.
Weet je
nog wat jij zou doen?
- Ja.
Wat dan?
- Zeggen dat
jullie binnenkomen.
Precies.
Ga je dat zo zeggen als we kloppen? Het hoeft niet
hoor, als je niet wilt dat we komen, is dat ook goed.
Maar als je het wilt, zeg je dan “kom maar
binnen”?
De twee cliniclowns gaan weer naar buiten en kloppen.
Uiteindelijk reageert het meisje.
- Kom maar binnen.
De clowns gaan enthousiast naar binnen. Helemaal blij
naar elkaar toe, en naar haar. Ze stellen zich voor.
Vragen hoe zij heet. Vragen wat ze doet. En ze
antwoordt ook nog. Er ontstaat een spel.
Vind je
deze kamer groot of klein?
- Klein.
Nou, dat
vinden wij ook. Jonge, jonge, wat een kleine ruimte
zeg.
- Ja.
Zullen
we hem een beetje groter voor je maken?
- Ja.
Dat zegt ze, maar toont duidelijk enige verbazing.
De clowns proberen de ramen te openen, maar die kunnen
niet open. Dat zegt het meisje ze uiteindelijk ook.
Geen probleem, dan proberen ze de muren een paar meter
uit elkaar te schuiven. Eerst de ene, dan de andere.
- Dat kan niet, zegt het meisje.
De clowns klauteren op stoelen om het plafond omhoog te
duwen. Springen op de grond om de vloer naar beneden te
krijgen. Ze duwen de lucht door de deur naar buiten.
Uiteindelijk zijn ze klaar.
Zo, nou
is er veel meer ruimte voor je.
Ze lacht. Aan haar blik te zien, vraagt ze zich af of
de clowns wel helemaal goed bij hun hoofd zijn.
Dat zijn ze niet, maar ze hebben wel contact! Ze liet
hen binnen... Letterlijk en figuurlijk.
